مهارت‌ها

دستورالعمل‌ها می‌گویند دستیار چطور باشد. مهارت می‌گوید در یک موقعیت مشخص چه کند. «پیگیری سفارش» یک مهارت است: وقتی مشتری از وضعیت سفارشش می‌پرسد، شماره‌اش را با فرم بگیر، سفارش را با API سفارش‌ها پیدا کن، وضعیت را با کارت سفارش نشان بده، اگر پیدا نشد به کارشناس بسپار.

یک مهارت چه دارد

• کِی — یک جمله که می‌گوید این مهارت به چه موقعیتی می‌خورد. مهم‌ترین بخش است؛ دستیار در هر پیام با همین جمله تصمیم می‌گیرد.
• قدم‌ها — چه کند، به ترتیب.
• ابزار — ابزارهایی که قدم‌ها به کار می‌برند. فقط اشاره است: ابزار در یکپارچه‌سازی‌ها روشن یا خاموش می‌شود، نه اینجا.
• می‌پرسد — چه چیزی از مشتری بخواهد (نام، شمارهٔ موبایل، ایمیل). همیشه با فرم، نه در جمله.
• پایان — پاسخ به مشتری، کار برای تیم، یا واگذاری به کارشناس.

ساختن یک مهارت

فرمی برای ساختن نیست. «ساخت مهارت» دستیار فضای کاری را با جملهٔ آماده باز می‌کند؛ بگویید مشتری‌ها چه می‌گویند و چه باید بشود. قدم‌ها را خودش می‌نویسد، ابزاری که وصل کرده‌اید را پیشنهاد می‌دهد، و پیش از ذخیره همه را در یک کارت نشانتان می‌دهد. ویرایش هم همین‌طور است: «ویرایش با دستیار» روی صفحهٔ مهارت.

صفحهٔ یک مهارت

قدم‌ها همان‌طور که نوشته شده، کلید روشن/خاموش، اینکه کدام دستیار این مهارت را بلد باشد، و «این هفته»: چند بار فعال شده و در کدام گفت‌وگوها. خاموش که باشد، دستیار حتی اسمش را هم نمی‌بیند.

در گفت‌وگو چه اتفاقی می‌افتد

دستیار در هر پیام فقط یک خط از هر مهارت می‌بیند: اسم و «کِی». وقتی پیام مشتری به یکی خورد، قدم‌های همان مهارت را می‌گیرد و دنبال می‌کند. در «ردّ استدلال» همان گفت‌وگو دیده می‌شود که کدام مهارت فعال شد، و صفحهٔ مهارت آن را می‌شمارد.